همزمان با افزایش ظرفیت دانشگاهها و همه گیر شدن مدرک کارشناسی در سطح کشور، آرام آرام تب كارشناسي ارشد بالا مي گيرد.ولي به راستي آيا تحصيل در مقطع ارشد چه اندازه در بهبود آينده افراد مفيد است؟ اين سوال اگر چه بدواً ساده لوحانه به نظر مي رشد ولي در واقع نگاه مجددي به انگيزه داوطلبان از ادامه تحصيل الزامي است. در زماني كه رابطه مثبت و مشخصي بين افزايش تحصيلات و بهبود وضعيت اجتماعي و بخصوص مالي آينده افراد به چشم نمي خورد آيا افرادي كه با اميدهاي بلند پروازانه و گاهي غير واقعي ، با لذت تمام واژه فوق ليسانس را تجسم و تكرار مي كنند؛ پس از قبولي و تحصيل احتمالي در برخورد با جامعه و تفاوتي كه بين باورهاي قبلي و واقعيتهايي كه در آينده مشاهده؛ چه عكس العملي انجام خواهند داد و به راستي جواب نا اميدي اينگونه افراد را چه كسي مي دهد؟