كمتر از 24 ساعت تا اعلام نتايج باقي مانده

فردا همين ساعت بعضي ها خيلي خوشحالند و بعضي ها هم افسرده و افسوس كنان.با توجه به ظرفيت پايين پذيرش مشخص است كه همه نمي توانند قبول شوند.

نمي خواهم استرس موجود در بعضي داوطلبان را كه يك جورايي روي مرز هستند دامن بزنم. اين مطلب را نوشتم تا به خودم يادآوري كنم ( و به شما) كه موفقيت تصادفي نيست.زماني كه دفترچه ثبت نام را تهيه كرديم و پشت همين مانيتورها ثبت نام مي كرديم؛صرفنظر از انگيزه افراد منتظر اين روز بوديم.

بعضي ها كه هنوز دانشجو بودند و يا تازه فارغ التحصيل شده بودند،شايد به اين دليل كه دليلي براي ثبت نام كردن نداشتند، ثبت نام كردند.

بعضي ها با وجود اينكه مي دانستند قبول نخواهند شد، براي آشنايي با آزمون و آمادگي آزمون سال 88 ثبت نام و شركت كردند.

گروهي از داوطلبان سال پيش امتحان داده بودند و امسال به قول خودشان پايه شان قوي شده بود و براي قبولي اميد داشتند.

عده اي هم بعد از چندين سال دوري از درس، دوباره هواي ادامه تحصيل به سرشان زده بود و با كلي مشكلات خانواده و بچه ها و مشكلات شغلي،به هر نحو ساعاتي را مطالعه كرده بودند و آماده شده بودند.

و اما گروه آخر!!

گروه آخر، گروهي هستند كه شايد جزو گروههاي قبلي باشند يا جدا از آنها تعريف و طبقه بندي شوند؛ولي يك خصوصيت ويژه دارند.

اينها افرادي هستند كه به هر دليل آخرين باري بود كه امتحان مي دادند.

خدمت سربازي، ازدواج، پيدا كردن شغلي كه ارزش صرفنظر كردن از ادامه تحصيل را داشته باشد، تغيير محل زندگي و.....اصلا تا سال ديگه كي زنده هست و كي .....

بگذريم

اينها را گفتم تا جدا از همه اين مباحث علمي و گاهي غير علمي يادمان باشد كه هر بار كه خود را درگير يك رقابت مي كنيم و يا در يك صحنه از زندگي با مشكلي دست و پنجه نرم مي كنيم، شايد آخرين بار باشد و شايد فرصتي براي جبران كردن باقي نماند.

نمي خواهم بحث را مذهبي كنم و دنيا و عقبي را به هم ببافم ولي به خودم و همه شما دوستان گرامي توصيه مي كنم هر بار كه كاري انجام مي دهيم سعي كنيم به بهترين وجه و بالاترين تلاش انجام دهيم تا اگر موفق نشديم،دليلي براي پشيماني وجود نداشته باشد.

موفق باشيد.